Op de bovenverdieping was in de aula van de school de expositie van de andere wadenmakers uit het hele land te zien. Een van de exposanten zegt daarover: "De zaal zag er zo goed uit, mede dank zij de harmonische opbouw door middel van de draagbaren. Wat was er een prachtige verscheidenheid in uitvaarttextiel. Een constante stroom van belangstellenden kwam langs. Opvallend was dat veel mensen lang bleven kijken, voelen en luisteren en ook hun eigen verhaal kwamen vertellen. Over hun uitvaartbedrijf, over hun manier van stervensbegeleiding, over hun ervaringen met hulpverlening bij lijden en sterven. Ik was zo bezig, dat ik me geen tijd gegund heb om bij de andere exposanten te kijken en kennis te maken. Het zal nog wel even duren voor alle herinneringen hun plekje hebben gevonden. Voorlopig voel ik vooral dankbaarheid om dit te hebben mogen meemaken."

De muzikale bijdragen brachten de gesprekken even tot stilstand. Al de verschillende stijlen en soorten textiele omhullingen verrasten de geïnteresseerde bezoekers Ook veel mensen, die werkzaam zijn in de uitvaart, kwamen hun kennis over lijkwaden verbreden. Geen gastenboek, maar op een reepje katoen schreven gasten: "Zacht gewikkeld in doeken, hoef je mij niet meer te zoeken." en:"Van buiten naar binnen.... binnen geraakt....prachtig...wat een zorgvuldigheid..."

Als afsluiting van de dag werden de gestorvenen herdacht door grote papieren lampionnen de lucht in te laten vliegen. De dag werd vaak als bijna feestelijk ervaren, terwijl het onderwerp dat toch niet direct oproept.